شنيـــــدم که چون قــوی زیبا بمـــــــیرد                    فریبنـــــده زاد  و فریبــــا بمیـــــرد

شـــب مرگ تنهـــا نشینــــد به مــــوجی                    رود  گوشه ای دور و تنها بمـــیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب                    که خود در میان غزل ها بمـــــیرد

گروهـــــی برآنـنــــد کین مرغ شــــــیدا                     کجــــا عاشـقـــی کرد آنجا بمیــرد

شـــــب مرگ از بیم آنجا شتــــــــــــابد                      که از مرگ غافـل شود تا بمـــیرد

من این نکته گیرم که باور نـــــکردم                       ندیدم که قویی به صحرایی بمـیرد

چو روزی ز آغوش دریــــــــــا برآمد                       شبی هم در آغوش دریا بمــــــیرد

تو دریای من بـــــودی آغوش وا کن                       که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

دوستدار شما

مرتضی