مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حادثه ای پير ميشود گاهی 

                                            گر چه پيرم تو شبی تنگ در آغوشم گير

                                              تا سحر گه ز کنار تو جوان بر خيزم