دوستان؛ شرح پريشاني من گوش كنيد

داستان غم پنهاني من گوش كنيد

قصه‌ي بي سروساماني من گوش كنيد

گفت و گوي من و حيراني من گوش كنيد

                                        شرح اين آتش جانسوز نگفتن تا كي؟

                                        سوختم، سوختم اين راز نهفتن تا كي؟

 روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم

ساكن كويي بت عربده جويي بوديم

عقل و دين باخته، ديوانه رويي بوديم

بسته‌ سلسله سلسله مويي بوديم

                                        كس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود

                                        يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

 نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت

سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت

اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت

يوسفي بود ولي هيچ خريداري نداشت

                                    اول آنكس‌ كه خريدار شدش من بودم 

                                    باعث گري بازار شدش من بودم

  عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او

داد رسوايي من شهرت زيبايي او

بس كه دادم همه جا شرح دلارايي او

شهر پرگشت زغوغاي تماشايي او

                                   اين زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

                                   كي سر برگ من بي سروسامان دارد؟

 چاره اين است و ندارم به ازين راي دگر

كه دهم جاي دگر دل به دلاراي دگر

چشم خود فرش كنم زير كف پاي دگر

 بر كف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر

                                 بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود

                                 من بر اين هستم البته چنين خواهد بود

 پيش او يار نو و يار كهن هر دو يكي است

حرمت مدعي و حرمت من هر دو يكي است

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو يكي است

نغمه‌ي بلبل و غوغاي زغن هر دو يكي است

                                           اين ندانست كه قدر همه يكسان نبود

                                           زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

 چون چنين است پي كار دگر باشم به

 چند روزي پي دلدار دگر باشم به

عندليب گل رخسار دگر باشم به

 مرغ خوش نغمه‌ي گلزار دگر باشم به

                                      نوگلي کو كه شوم بلبل دستان سازش

                                       سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

 آن كه برجانم از او دم بر دم آزاري هست

مي‌توان يافت كه بردل زمنش باري هست

از من و بندگي من اگرش عاري هست

بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست

                                          به وفاداري من نيست درين شهر كسي

                                          بنده‌اي همچون مرا هست خريدار بسي

 مدتي در ره عشق‌تو دويديم، بس است

راه صد باديد درد بريديم، بس است

قدم از راه طلب باز كشيديم، بس است

اول و آخر اين مرحله ديديم، بس است

                                     بعد از اين ما و سر كوي دلاراي دگر

                                     با غزالي به غزل‌خواني و غوغاي دگر

 تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود

 آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود

اين محبت به صد افسانه و افسون نرود

چه گمان غلط است اين، برود، چون نرود.

                                        چند كس از تو و ياران تو آزارده شود

                                        دوزح از سردي اين طايفه افسرده شود

 اي پسر چند به كام دگرانيت ببينم

سر خوش و مست زجام دگرانيت ببينم

مايه عيش مدام دگرانيت ببينم

ساقي مجلس عام دگرانيت ببينم

                                تو چه داني كه شدي يار چه بي باكي چند؟

                                چه هوسها كه ندارند هوسناكي چند؟

 يار اين طايفه خانه برانداز مباش

از تو حيف است، به اين طايفه دمساز مباش

مي‌شوي شهره، به اين مرقد هماواز مباش

غافل از لعب حريفان دغلباز مباش

                                  به كه مشغول به اين شغل نسازي خود را

                                  اين نه كاري است، مبادا كه ببازي خود را

 در كمين تو بسي عيب شماران هستند

سينه پردرد زتو كينه گذاران هستند

داغ بر سينه زتو، سينه فگاران هستند

غرص اين است كه در قصد تو ياران هستند

                                       باش مردانه كه ناگاه قضايي نخوري

                                       واقف كشي(زيبايي .نکويي) خود باش كه پايي نخوري

گرچه از خاطر «وحشي» هوس روي تو رفت

وزدلش آرزوي قامت دلجوي تو رفت

شد دل آزرده دل از كوي تو رفت

با دل پر گله از ناخوشي خوي تو رفت

                                      حاش لله گه وفاي تو فراموش كند

                                      سخن مصلحت‌آميز كسان گوش كند