دلم مي‌خواست كسي در حوالي احوال من نبود،
             دلم براي خواندن همان آواز قديمي تنگ است.

من از پلك گشوده اين پنجره‌ها مي‌ترسم
                                     بايد بروم جايي دور
                                             بايد جايي دور بروم

ديگر نه مولوي را دوست مي‌دارم و نه حوصله ی حافظ را…

تنها به كوچه مي‌نگرم
عده‌اي مغموم از كوچه مشرف به پسين مي‌‌گذرند
                                                رخت‌هاشان تاريك
                                                    چشم‌هايشان خيس

اما من دلشان را از اين پيشتر، جايي دور ديده بودم.