اين روزها،

پاييز خانه ي من تنهاست !

او تنهاست ،

من همبستر فصل رويش گل هاي ياس ام

بوسه هاي گرم من،

لب تبدار اميد را مي سوزانند و

                                        او تنهاست ...

من ،

اين روزها

دست و رويم را

با زلال جاري آب هاي اشتياق

                                  مي شويم

                     و

گونه هايم را

با گلبرگ هاي نورس عشق

                           رنگ مي زنم

حالا ديگر

       تمام شعرهايم

              با نام آبي اعتماد

                       آغاز مي شوند

اما ،

پاييز خانه ي من تنهاست ...

آه !

خوب من، پاييز !

اي همزاد لحظه هاي غربت من !

مرا ببخش !

مرا ببخش اگر تو تنهايي و من

         آوازه خوان بزم طلوع خورشيدم

مرا ببخش اگر تو تنهايي و من

             هم بال قاصدكان سپيد احساسم

مرا ببخش !

مرا ببخش !

من بازخواهم گشت ...