شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد  

شب مرگ تنها نشیند به موجی

    رود گوشه ای دور و تنها بمیرد  

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

  که خود در میان غزل ها بمیرد  

گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا                    

کجا کرد عاشقی آن جا بمیرد  

شب مرگ از بیم آن جان شتابد 

                                   که از مرگ غافل شود تا بمیرد  

من این نکته گیرم که باور ندارم

                                   ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد

                                 شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش واکن

                             که می خواهد این قوی زیبا بمیرد