خدايا

در دلم چيزی سنگينی می‌کند

من از غلظت اين همه غربت و غروب ميترسم

بگذار به خانه بروم

                    اگر قرار است کسي تا هميشه‌ی  نيامدن برود

                                                                     بگذار من بروم

نگران نباش

            طوري مي روم که حتي ابرهاي پا به زا

                                                        خوابزدهء باران گريه نشوند

حتي مراقبم که باد

                  راه خانهء خاطراتمان را

                                            از رد پاي آه من پيدا نکند

مي روم بي آنکه حتي نگاهي به پشت سر بياندازم

                                   بي آنکه حتي لحظه اي درنگ کنم

روزگار را چه ديده اي

                        شايد روزي بفهمند

                                            که نه تو هر جايي رسواي آينه اي

                                            و نه من صبورترين آسمان بي ستاره ام

                                                                       خودت که بهتر مي داني!؟!