من مست و تو ديوانه  مــــــــا را که بــرد خانه

صد بار تـــــرا گفتم  کم خور دو سه پيمانـه

در شهر يکی کس را   هشيــــــــار نمی بينم

هر يک بتر از ديگــــر  شوريـــــده و ديوانــــه

جانا بـــــه خرابات آی  تا لذت جــــــــــان بينی

جانرا چه خوشی باشد بی صحبت جانانــه

هر گوشه يکی مستی دستی زده بر دستی

وآن ساقی هر هستی  با ساغـر مستانـــه

ای لولی بر بط زن  تو مست تری يــــــــــا من

ای پيش چو تو مستی  افسون من افسانه

از خانه برون رفتم  مستيم به پيش آمـــــــــد

در هر نظرش مضمر  صد گلشن و کاشانـــه

چون کشتی بی لنگر کژ می شدو مژ میشد

وز حسرت او مـــرده  صـــد عاقل و فرزانـــــه

گفتم:ز کجايی تو تسخر زد و گفت : ای جان

نيميم ز ترکستــــان  نيميم ز فــــر غـانـــــه

نيميم ز آب وگـــــل  نيميم ز جـــــــــــان و دل

نيميم کف دريــــــــا   نيميم همـه دردانــــه

گفتم:که رفيقی کن  با من که منم خويشت

گفتا :‌که بشناسم  من خويش ز بيگانــــــه

من بی دل و دستارم  در خانــــه خمـــــــارم

يک سينه سخن دارم هين شرح دهم يانه

سر مست چنان خوبی کی کم بود ازچوبی

بر خاست فغــــــان آخر از استــــن حنانــــه

شمس الحق تبريزی  از خلق چه پرهيــــزی

اکنون که در افکنـــــدی  صد فتنه فتانـــــــه

با تشکر از دوست عزيزم