آدم خيلی حقيره بازيچه تقديره          پل بين دو مرگه، مرگی كه ناگزيره
حتي خود تولد آغاز راه مرگه                        حديث عمر و آدم حديث باد و برگه
آغاز يك سفر بود وقتي نفس کشيديم       با هر نفس هزار بار به سوي مرگ دويديم
تو اين قمار كوتاه نبرده هستي باختيم               تا خنده رو ببينيم از گريه آينه ساختيم
آدم خيلی حقيره بازيچه تقديره                                   پل بين دو مرگه مرگی كه ناگزيره
فرصت همين امروزه برای عاشق بودن            فردا مي پرسيم از هم غريبه اي يا دشمن
ای آشنای امروز عشق منو باور كن                فردا غريبه هستی امروزو با من سركن
تولد هر قصه يه جاده كوتاهه                             اول و آخر مرگه بودن ميون راهه
اگر چه عاجزانه تسليم سر نوشتيم     با هم بيا بميريم شايد يه روز برگشتيم
آدم خيلی حقيره بازيچه تقديره        پل بين دو مرگه، مرگی كه ناگزيره